[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Ze waren thuis met vier broers, maar Johan, die de oudste was, had de meest hechte band met zijn moeder.Ze hadden een wederzijdse behoefte aan elkaar.Het afgelopen jaar had zijn moeder vooral hem nodig gehad en ze hadden elkaar vaak gezien en over zijn vader gepraat en over hoe hun leven na zijn overlijden was veranderd.Vooral voor haar natuurlijk, zij was alleen achtergebleven in het grote huis in Bromma.Hij had geprobeerd haar over te halen te verhuizen zodat ze niet zelf voor alle praktische dingen hoefde te zorgen.Ook al kreeg ze veel hulp van haar zonen, maar die hadden immers ook hun eigen leven.Inmiddels had ze het grootste verdriet achter zich gelaten.Ze ontmoette zelfs zo nu en dan een man die bij dezelfde bowlingclub zat.Hij was weduwnaar en ze scheen zich prettig te voelen in zijn gezelschap.In hoeverre romantische gevoelens tussen hen daarbij een rol speelden, had ze niet onthuld en Johan hoefde dat ook niet te weten.Deze nieuwe man ontlastte hem voor een groot deel; hij hoefde zich niet langer zo ontzettend ongerust te maken, omdat ze alleen was.Ze zat aan de keukentafel en zag haar gezicht weerspiegeld in het raam.Ze was alleen, haar moeder was aan het werk zoals gewoonlijk.De buren aan de overkant hadden hun kerststerren opgehangen.Het was binnenkort kerstavond.Nog een kerst alleen met haar moeder.Andere mensen ontmoetten familie en vrienden en vierden het met kerstboom en cadeaus.Om de grote tafel zitten en samen het kerstdiner te eten leek nog het allergezelligste.Warmte, licht en verbondenheid.Zij en mama hadden alleen elkaar.En Stippeltje uiteraard.Naar familie gingen ze nooit.Fanny had nu begrepen waarom.Ze waren bang dat mama ofwel dronken zou worden ofwel een woede-uitbarsting zou krijgen.Ze was zo onberekenbaar dat niemand zich in haar gezelschap kon ontspannen.Je wist nooit wat er ging gebeuren.Als iemand iets zei of iets deed wat haar moeder op dat moment als ongepast ervoer, kon de rest van de avond verpest zijn.Daarom bleven ze alleen.Zelfs grootmoeder was er tegenwoordig niet meer bij, ze was dement en woonde in het bejaardenhuis.Ze kochten niet een echte boom voor kerst, ze hadden alleen maar een zielig plastic tafelboompje.Als een stel eenzame bejaarden.Ze aten hun kerstmaal altijd voor de televisie.Ze kochten gehaktballetjes, rodebietensalade en een kant-en-klare ovenschotel van ansjovis, aardappelen en uien; Janssons verleiding, die ze alleen maar in de magnetron hoefden op te warmen.Haar moeder dronk borrels en wijn en werd in de loop van de avond steeds zatter.Er was altijd een film op televisie die ze wilde zien, maar het duurde nooit lang voordat ze op de bank in slaap viel.Fanny moest Stippeltje ’s avonds uitlaten.Ze haatte kerst.Dat ze dan ook nog jarig was, maakte het er niet veel beter op.Vijftien jaar, dan was je bijna volwassen.Ze voelde zich een kind in een volwassen lichaam.Ze wilde niet groter worden, er was niets om naar uit te kijken.Ze liet haar hoofd in haar handen rusten, rook de geur van haar pas gewassen haar.Op een bepaalde vreemde manier gaf het haar troost.Ze keek naar de ronding van haar borsten.Het leek alsof die de reden waren; haar lichaam had alles kapotgemaakt.Als ze niet groter waren geworden, dan was het nooit gebeurd.Haar lichaam was een wapen dat zowel tegen anderen als tegen zichzelf gebruikt kon worden.En hij.Tegenwoordig werd ze misselijk als ze aan hem dacht.Met zijn zweterige handen betastte hij haar, wilde onder haar kleren, hij jammerde en zeurde als een baby.Hij wilde steeds vreemdere dingen met haar doen en ze durfde niet te protesteren.Ze voelde zich walgelijk, weerzinwekkend.Hij zei tegen haar dat er twee voor nodig waren en dat ze moest zwijgen over wat ze samen deden.Hij praatte alsof ze een geheime overeenkomst hadden, een pact.Hoewel dat niet zo was.Dat wist ze diep vanbinnen.Hij zei dat hij haar nodig had, dat ze belangrijk voor hem was, en hij gaf haar cadeautjes die ze moeilijk kon weigeren.Daardoor voelde ze zich schuldig.Ze deed er net zo hard aan mee en had het alleen zichzelf te verwijten, maar nu wilde ze niet meer.Ze wilde van hem af, maar kon zich helemaal niet voorstellen hoe dat zou moeten.In haar dagdromen wenste ze dat er iemand om de hoek kwam en haar zou redden.Maar er dook niemand op.Ze vroeg zich af wat haar vader zou hebben gezegd als hij het had geweten.Ze ging de badkamer in en opende het badkamerkastje.Stippeltje liep met haar mee en keek haar met zijn lieve ogen aan.Ze pakte het groene kartonnetje met de scheermesjes van de Ladyshave en ging op de toiletpot zitten.Haalde er voorzichtig eentje tevoorschijn en hield die tussen haar vingers.Daar kwamen de tranen, warm en zout rolden ze over haar wangen en belandden op haar knieën.Ze hield een van haar handen voor zich, bestudeerde haar vingers.Waar had ze die hand voor? De blauwe aderen liepen van haar pols af en gingen vervolgens verder in haar handpalm.Gevuld met bloed dat compleet zinloos door haar heen pompte.Waarom was ze geboren? Om op haar moeder te passen? Om zich door walgelijke kerels te laten betasten?Ze keek naar Stippeltje en hij kwispelde aarzelend met zijn staart.Jij bent de enige die om me geeft, dacht ze.Maar het kan toch niet zo zijn dat ik hier omwille van een hond ben.Ze pakte een van de lange kanten van het scheermesje stevig vast en drukte het tegen de binnenkant van een van haar benen, bijna naast de knieschijf.Ze wilde zien hoe het door haar huid drong.Ze drukte steeds harder, het deed pijn.Tegelijkertijd voelde het prettig aan, als een bevrijding.De angst en de pijn verzamelden zich daar, in haar been, in plaats van in haar hele lichaam.Op één plek.Uiteindelijk vloeide het bloed en liep langs haar been omlaag op de vloer.Hij zag Emma onmiddellijk toen ze door de deur naar binnen stapte.Hij observeerde haar een paar seconden terwijl ze om zich heen keek.Het restaurant was klein, intiem en vol.Hij zat helemaal achterin in een hoek en was vanaf de ingang moeilijk te zien.Toen ontdekte ze hem en ze begon te stralen.Dat iemand zo mooi kon zijn.Ze was gekleed in een mosgroen jasje en haar haren waren nat van de regen.Het was vreemd haar in een Stockholms café te zien, maar de aanblik beviel hem.Ze kusten elkaar, ze smaakte naar zoute drop en lachte in zijn mond.“Wat een dag! Ik kon me op niets concentreren, ik hoorde niet wat ze zeiden, wilde alleen maar weg.Deze cursus heeft me helemaal niets opgeleverd.”“Waren de sprekers saai?”Hij merkte op dat ze met haar hele gezicht lachte.Ze spreidde haar armen in een groots gebaar.“Ze waren waarschijnlijk stralend, inspirerend en supercharismatisch.De anderen waren heel tevreden.Voor mij deed dat er niet toe.Ik dacht alleen maar aan jou en verlangde naar je.”Hun handen raakten elkaar over de tafel heen aan en Johan kon niet genoeg van haar krijgen.Dus zo zouden we het aldoor kunnen hebben, dacht hij.Aan de rechterringvinger glinsterde de trouwring als een herinnering aan dat hij haar maar te leen had.Net toen hun eten kwam, ging haar mobiele telefoon.Hij zag onmiddellijk dat het Olle was.“Ja, het was leuk”, zei ze.“Interessante lezingen.Mmm.Ik zit nu met Viveka in een café een glas wijn te drinken.Mmm.We gaan zo.Het diner begint niet eerder dan acht uur.”Ze keek naar Johan.Toen kwam er een bezorgde uitdrukking op haar gezicht.“Wat heeft hij? Nee, wat vervelend.Wanneer is het begonnen? Hm.Hoeveel graden? Oei, probeer hem te laten drinken … Komt dat er ook weer uit? Typisch dat hij ziek wordt nu ik niet thuis ben.Heb jij morgenochtend vroeg niet een wedstrijd? Aha … oké [ Pobierz całość w formacie PDF ]