[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Hij had ook lichte hoofdpijn van de whisky.Idioot.32De Targa cirkelde eenmaal om de kleine roeiboot heen, waarna Joey gas gaf en stroomafwaarts voer.Het werd eb en Rita hoorde het schorre, veranderende geluid van de motoren terwijl de schroeven werden omgeschakeld en de Targa midden in de stroom stil kwam te liggen, met het achterschip in de stroomrichting, wachtend tot het roeibootje door het tij naar hen toe kwam drijven.Rita ging op het achterdek staan met een bootshaak in de aanslag.Ze zag een vanglijn die bevestigd was aan de boeg van het bootje in het water drijven, viste die snel uit het water, legde hem om een bolder, trok het bootje tegen de zijkant van de Targa aan en legde het vast.Ze hadden op het punt gestaan hun dienst te beëindigen toen ze werden gewezen op het verlaten bootje – het was waargenomen toen het onder de Lambeth Bridge door voer – en ze waren stroomopwaarts gevaren.Rita stond op de boeg en zocht ernaar met haar verrekijker.Plotseling zag ze het uit de schaduw van de Waterloo Bridge komen drijven, het was nauwelijks tweeënhalve meter lang, een gedrongen, brede praam gemaakt van smerig lichtblauw polyester, met een laag vrijboord, ontworpen voor korte tochtjes tussen schip en wal of tussen twee steigers, met een doft en twee roeidollen maar zonder riemen, voor zover Rita kon zien, terwijl ze haar laatste halve steek legde.Achterin lag een hoop dekzeil van grijs plastic, en daaromheen klotste zo’n vijf centimeter bruin water.‘Een ogenblik,’ riep ze tegen Joey, terwijl ze een eind touw greep.Even een extra lijn uitgooien, dacht ze bij zichzelf, dan kunnen we hem op sleeptouw nemen; ik zou niet willen dat die vieze oude praam onze mooi geverfde zijkant beschadigt.Ze knielde op het dek, boog voorover en haalde het uiteinde van de lijn door de sluiting in de boeg en wilde er een knoop in leggen, toen het dekzeil bewoog en ze een gil slaakte, eerder een instinctieve waarschuwingskreet, maar tot haar eigen ergernis had ze toch gegild.Iets of iemand begon te bewegen onder het dekzeil, een paar tellen later werd het teruggeslagen, en ze stond oog in oog met haar vader.Het duurde slechts een fractie van een seconde voordat ze zag dat het Jeff Nashe helemaal niet was, maar een andere ongeschoren oudere man met mager gezicht en een sliertig grijs staartje.‘Wel godver…’ mompelde de man verbijsterd, terwijl hij in een knielende houding kwam zitten en over het water naar Somerset House keek alsof hij ineens werd getroffen door de strenge klassieke geometrie van de gevel.Hij draaide zich om naar Rita, en ze zag de half verdwaasde blik van een man die aan het eind van zijn Latijn is.Rita stak haar hand uit, hielp hem aan boord en ving die onmiskenbare geur op van iemand die zich lang niet heeft gewassen, de stank van de armoede.‘Dank je, schat,’ zei hij, toen ze hem recht op zijn benen had gezet.Nu ze vlak bij hem stond, zag ze dat hij eigenlijk helemaal niet oud was – achter in de dertig, begin veertig – maar wel tandeloos, de wangen ingevallen, de kaken onnatuurlijk smal, en lippen die dezelfde zuigende en tuitende bewegingen maken als die van baby’s.Ze liet hem zitten in de stuurhut, trok het sleeptouw in en gaf Joey een teken zodra hij veilig kon wegvaren.Ze haalde een deken uit een kastje, drapeerde die om zijn schouders en ging tegenover hem zitten.‘Ik heb hem niet gejat, hoor,’ zei hij.‘Ik ben erin gekropen om een tukje te doen.Allemachtig, dat was schrikken toen je me wakker maakte!’‘Waar was dat, waar u een tukje wilde doen?’‘Tja.’ Hij dacht na, likte zijn lippen, wreef langs zijn kin met de knokkels van zijn rechterhand.‘Hampton Court.’‘Dan hebt u een hele tocht achter de rug,’ zei ze.‘De rest doen we wel op het bureau.’‘Ik heb niks misdaan, hoor,’ zei hij humeurig, verongelijkt door de suggestie.Hij keek een andere kant op, snoof, trok de deken strakker om zijn schouders en haalde met zijn andere hand zijn paardenstaart onder de deken vandaan, een gebaar dat haar opnieuw aan haar vader deed denken.Plotseling ging er een gevoel van ongerustheid en weemoed door haar heen bij de gedachte aan de oude en kwetsbare Jeff, maar ze troostte zich onmiddellijk met de gedachte dat ze er altijd voor hem zou zijn en altijd voor hem zou blijven zorgen.Maar dat was geen troost, besefte ze, terwijl ze nadacht over de huidige situatie, aangezien die te maken had met een toekomst waar ze niet bepaald naar uitzag.Ze betrad het achterdek, controleerde ten overvloede de sleeplijn en keek naar het zachte pruttelen in het hekwater van de Targa.Ze wilde er niet aan denken dat ze ouder werd en nog steeds op de Bellerophon woonde.Dertig, veertig… Hoe langer ze bleef, hoe moeilijker het zou worden om op een dag te verhuizen, hoe vaak ze dat ook dreigde te doen als haar vader haar weer eens boos maakte.Doordat ze alleen was en geen relatie had, dacht ze steeds vaker aan die dingen.Toen ze nog met Gary ging, had ze nooit zorgelijke of angstige gedachten over haar toekomst.Gary had haar mee uit gevraagd en ze vroeg zich af of ze dat wel moest doen.Ze realiseerde zich dat het misschien weer iets zou kunnen worden tussen hen, net zo gemakkelijk als ze het had uitgemaakt [ Pobierz całość w formacie PDF ]