[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.—Ik breng ze te Uskub naar den apotheker van de politie, om te laten uitmaken, dat er uit dit vergift-zakje in de ommelet gedaan is.—Maar het is toch nu volkomen onnoodig om dat te laten uitmaken!—Volstrekt niet.Ik wil daarmee een eind maken aan uw onbeschaamd gegrinnik.—Wij hebben niet gelachen!—Lieg niet! Gij maakt daarmee de zaak slechts erger.—Wij moesten over dat Karanorman Khan lachen.—Waarom?—Omdat wij het in ’t geheel niet kennen.—Is dat een reden om zoo te grinniken?—Neen, maar Janik sprak van een hoofdman, van wien wij niet het minste weten, en de plaats Karanorman kan ons nog minder schelen.—Zoo.? Gij weet dus niets van den Sjoet af?—Neen—antwoordde hij, ofschoon hem een beweging van schrik ontsnapte, toen ik dien naam noemde.—Ik ken noch hem noch de plaats, waarvan gij hebt gesproken.—Kent gij dan ook geen plaats, met een soortgelijken naam?Ik keek hem scherp aan.Hij kuchte en slikte, sloeg de oogen neer en antwoordde:—Neen, ik ken er zoo geen een.—Zie, ik merk weer aan u dat gij liegt.Gij kunt u niet zoo goed houden, als noodig is om mij van de wijs te brengen.Wij willen toch eens zien, hoe ver wij het met uw geheugen brengen.Ik haalde mijn portefeuille te voorschijn.In een der vakken was het briefje, dat Hamud el Amasat aan zijn broeder Barud el Amasat had geschreven en dat in mijn handen was gevallen.Ik nam het er uit en bekeek het op nieuw met alle opmerkzaamheid.Met de gedachte, dat het woord Karanorman Khan onduidelijk kon geschreven zijn, had ik het nog niet bekeken, en daarom had ik steeds geloofd, het goed gelezen te hebben.Maar nu viel mijn oog nauwelijks op den bewusten naam, of ik wist, waar ik aan toe was.Het Arabische schrift heeft namelijk geen letters voor de vokalen; deze worden meer door de zoogenaamde Hareket (leesteekens) aangeduid.Dat zijn streepjes of haakjes, die boven of onder de bijbehoorende consonanten worden gesteld.Zoo beteekent b.v.een streepje (—), dat Ustum of Esre genoemd wordt, a of e, wanneer het boven een consonant of medeklinker staat.De zoogenaamde Oeturu, een haakje, zooals dit: ' staande boven een letter, beteekent o of u of te wel ö of ü.Er kan dus, vooral bij onduidelijk schrift, allicht een verwisseling voorkomen.Dat was ook mij bij het lezen van het briefje gebeurd.Ik had namelijk een klein zwart plekje op het papier voor een Oeturu gehouden en een dwarsstreepje onder de letter niet opgemerkt, omdat het zóó klein was uitgevallen dat het nauwelijks te zien was.Er moest dus geen o, maar een i gelezen worden.De naam luidde alzoo niet Karanorman, maar Karanirwan Khan.Want de schrijver had ook door slordig schrift, de figuur van de W aan die van de M gelijk gemaakt.Toen ik van het briefje opzag, bemerkte ik tot mijn verwondering, dat Habulam met gretige oogen er naar tuurde.—Wat hebt gij daar, Heer?—vroeg hij.—Een briefje, zooals gij ziet.—Ja, maar wat staat er op dat papier?—Wel, ik lees er den naam Karanorman Khan op.—Mag ik even zien?Kende hij Hamd el Amasat? Was hij bekend met het geheim dat wij naspeurden? Dan zou hij ongetwijfeld het briefje willen vernietigen.Maar neen, dat zou hem niets baten, daar ik den inhoud immers kende!Het leek mij dus meer geraden toe, hem het briefje te laten zien.Wanneer ik hem dan tevens scherp gadesloeg, kon ik wellicht door de uitdrukking op zijn gezicht, tot eenige gevolgtrekking komen.—Hier hebt gij het,—zeide ik.Maar pas op, want ik heb het nog noodig.Hij nam het papier en bekeek het.Ik zag, dat hij verbleekte.Tegelijk hoorde ik een zacht, maar beteekenisvol keelgeschraap van Halef.Er was iets, waarop hij mijn aandacht wilde vestigen.Zonder eenig merkbare beweging keek ik naar zijn kant en hij wenkte mij, dat ik op Suef moest letten.Toen ik nu mijn oog, even snel als onverschillig, naar den aangeduide liet dwalen, zag ik, dat hij zich ter halve hoogte, op één knie oprichtte en het voor hem belangrijke trachtte te zien en te hooren.Zijn oogen waren strak op Habulam gericht, en zijn gelaat was in de grootste spanning om toch geen toon of teeken zich te laten ontgaan.Toen werd het mij duidelijk, dat die twee van dat briefje meer wisten, dan ik had kunnen vermoeden, en nu speet het mij, dat ik van mijn spoedig weggaan had gesproken.Had ik nog langer hier kunnen blijven, dan was het mij misschien mogelijk geweest, hun betrekking tot den Shoet te weten te komen.Daar was, helaas, nu niets aan te veranderen.Intusschen was Habulam tot bezinning gekomen.Hij schudde met het hoofd en zeide:—Wie zou dat kunnen lezen? Ik niet.Dat is geen taal!—Toch wel!—antwoordde ik.—Ja, lettergrepen zijn het, maar die vormen geen woorden!—Zoo als zij volgen, behooren ze ook niet bij elkaar.Leest men ze in een andere volgorde, dan krijgt men een duidelijken zin.—Kunt gij dat?—Zeker.—Doe het dan eens!—Gij schijnt veel belang te stellen in dit briefje.—Omdat ik niet geloof, dat iemand het lezen kan en gij het tegendeel beweert.Voeg de lettergrepen juist bijeen en lees mij voor, wat er geschreven is.Op het papier ziende, maar tevens hem en Suef scherp waarnemende, zeide ik:—De woorden, uit de verspreide lettergrepen gebouwd, luiden: IN PRIPEH BESTE LA KARANORMAN CHAN ALI SA PANAJIR MENELIKDE.Verstaat gij dat?—Slechts enkele woorden.Ik had verstaanbaar gelezen, zooals een plotselijke trekking op zijn gelaat verried.Suef was verschrikt tot zijn loerende houding teruggedoken.Ik wist nu waar ik aan toe was, en zeide:—Het is een menging van Turksch, Servisch en Rumeensch [ Pobierz całość w formacie PDF ]