[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Jest to nieświadoma pamięć o przymusowych scenariuszach rodziców.---------------------* Autorka często odwołuje się do tego odkrytego przez Freuda mechanizmu.Polega on na nieświadomym dąŜeniu do tego aby jeszcze raz znaleźć się w sytuacji upokorzenia, zagroŜenia, wykorzystania, która była naszym udziałem w przeszłości.Osoba skrzywdzona ma skłonność do wchodzenia w rolę ofiary, raz doprowadzona do utraty kontroli i agresywnego zachowania szuka osób i sytuacji, które znów skrajnie ją sprowokują, opuszczona emocjonalnie przez któreś rodziców „szuka”w przyszłych związkach kogoś, kto ją porzuci itp.Precyzyjne definicje terminów psychoanalitycznych, którymi posługuje się autorka, znaleźć moŜna w Słowniku Psychoanalizy, J.S&Co, Warszawa 1995(J.S.).55Mówiąc inaczej: wielu ludzi poszukujących pomocy jest bardzo inteligentnych, czytają w gazetach i ksiąŜkach o szaleństwie zbrojeń, o niszczeniu naszej planety, zakłamaniu dyplomacji, arogancji i manipulacji władzy, przystosowaniu słabych, niemocy jednostki i zastanawiają się nad tym.Nie widzą jednak, nie mogą zobaczyć, jak pełne przemocy i zakłamania było postępowanie ich własnych rodziców wobec nich w dzieciństwie.Tłumienie potrzeby wolności i przymus przystosowania nie zaczynają się w biurze, fabryce czy partii, lecz juŜ w pierwszych tygodniach Ŝycia.Przymus zostaje później wyparty i dlatego staje się niedostępny wszelkim argumentom.Z kolei przystosowanie czy totalne posłuszeństwo nie zmieniają swej istoty, jeśli zmianie ulega jedynie przedmiot.ZaangaŜowanie w działalność polityczną moŜe czerpać siłę napędową z nieświadomej złości wykorzystywanego, ograniczanego, tresowanego dziecka.Wwalce z politycznymi przeciwnikami moŜna np.częściowo rozładować tę złość, nie rezygnując z idealizowania rodziców i wczesnego dzieciństwa, a dawne posłuszeństwo moŜe być przeniesione na przywódców lub grupę.Człowiek, który przejdzie przez proces utraty iluzji i przeŜyje Ŝal i smutek, przed którymi iluzje te chroniły, nie musi rezygnować z wybranego społecznego czy politycznego zaangaŜowania, jednak jego działanie stanie się wolne od przymusu powtarzania.Oznacza to, Ŝe będzie działał bardziej świadomie, w bardziej ukierunkowany sposób i lepiej rozumiejąc motywy, a przy tym nie będzie sam sobie szkodził.Wewnętrzna potrzeba tworzenia ciągle nowych iluzji i przekłamań, które mają chronić przed własną prawdą, znika, kiedy choć raz doświadczy się tej prawdy.Widzimy wówczas, Ŝe przez całe Ŝycie baliśmy się czegoś i broniliśmy się przed czymś, co juŜ się wydarzyło, i to u zarania naszego Ŝycia, kiedy byliśmy całkowicie bezbronni.MoŜna co prawda uzyskać terapeutyczny efekt w formie przejściowego polepszenia stanu pacjenta, jeŜeli przejmie on od terapeuty bądź grupy sensowny system wartości i przekonań.Ale celem terapii nie jest korygowanie losu pacjenta, lecz umoŜliwienie mu spotkania się ze sobą jako dzieckiem, doświadczenia Ŝalu nad swym losem, uświadomienia sobie nowych moŜliwości dorosłego.Pacjent musi odnaleźć swoje wczesne wyparte uczucia i świadomie doświadczy ć nieświadomej manipulacji i pogardy rodziców, aby móc się od nich uwolnić.Dopóki zaleŜy od terapeuty lub grupy, mimo całej teoretycznej wiedzy jego nieświadomość i ciało wciąŜprzechowywać będą pełne pogardy spojrzenia.WciąŜ będą przejawiać się w relacjach pacjenta z innymi ludźmi i w jego stosunku do siebie, przysparzając mu nowych cierpień, ale pozostaną przy tym całkowicie niedostępne.Nieświadome treści rządzą bez końca i niezmiennie – dopiero świadome nawiązanie kontaktu z ukrytymi dotąd emocjami moŜe stać się zaląŜkiem radykalnej zmiany.Samotność pogardzającegoPogarda, jaką okazuje pacjent, stanowi kontynuację wielu wcześniejszych doświadczeń w jego Ŝyciu i spełnia funkcję obrony przed niechcianymi uczuciami.Znika, jeśli zostaną one doświadczone, np [ Pobierz całość w formacie PDF ]